O domingo día 11 de Maio participei en calidade de presentador (como independente e a título estritamente persoal) no acto que AGE en Europa celebrou na Praza da Peixería, en Vilagarcía de Arousa. Moitos amigos e amigas alí presentes pedíronme despois que divulgase o texto das miñas intervencións. Velaquí fica para quen quixer lelo:
PRIMEIRA
INTERVENCIÓN
Moi
boas tardes, amigos e amigas, compañeiros e compañeiras. Saúde a
todos e todas!
Moitas
grazas pola deferencia de acudirdes a este acto público, sexa para
arroupardes nuns casos ou sexa simplemente para coñecerdes de
primeira man, noutros, as propostas programáticas e as alternativas
da candidatura da Alternativa Galega de Esquerda en Europa. Uns e
outros sede todos benvidos!
Quixera,
antes de máis nada, deixar explicitado o meu persoal agradecemento
ás tres forzas políticas organizadoras do acto, ANOVA, EU-Os Verdes
e Espazo Ecosocialista, por convidarme a participar como presentador.
Considéroo toda unha honra, un privilexio e unha demostración de
afectuosa irmandade. Agardo de corazón saber e poder estar á altura
da encomenda.
Non
pertenzo a ningunha desas tres organizacións, pero, como galego,
como persoa de esquerdas e como cidadán, acudo con ilusión e con
responsabilidade ao seu chamado, na consciencia de que, como expresou
o cantautor cubano Silvio Rodríguez nunha das súas creacións
La
era esta pariendo un corazón.
No puede más,se muere de dolor,
y hay que acudir corriendo
pues se cae el porvenir
en
cualquier selva del mundo,
en cualquier calle.
Debo dejar
la casa y el sillón.
La madre vive hasta que muere el sol,
y
hay que quemar el cielo
si es preciso, por vivir,
por
cualquier hombre del mundo,
por cualquier casa.
Desde
que o Madrid e o Barça xogan cada temporada cinco ou seis “partidos
do século” e desde que cada eliminatoria da Champions é
“histórica”, o adxectivo “histórico” padece unha certa
banalización.
E,
no entanto, parece innegábel que os pobos e as sociedades viven
instantes no seu decorrer que cabe cualificar así. Coxunturas onde
se poñen sobre a mesa proxectos de convivencia, regras de xogo
sociais e alternativas políticas que condicionarán o devir comunal
por lustros ou por décadas. Contextos onde a partida entre o
descarnado egoísmo connatural do capitalismo e a humanizadora utopía
do ben común parece que se resolverá a todo ou nada.
E
na Galiza presidida por ese cínico visitador despistado de montañas
onde había neve que responde ao nome de Núñez Feixó, e na España
dese esforzado señorito pontevedrés rexistrador da propiedade,
compulsivo lector do “Marca”, que disque anda “moi contento”
por como vai todo e que responde ao nome de Mariano Rajoy e na Europa
desa chanceler teutona de nome, só de nome, anxelical, a señora
Merkel, que anda a mandar aos gobernos que estampen si ou si nas
constitucións dos seus estados que antes estará o deber de pagar á
Banca que o deber de atender as propias sociedades necesitadas de
pan, traballo, teito e liberdades, estamos, non vos caiba a menor
dúbida, nunha desas horas históricas e transcendentais.
Non
é por acaso que o lema da coaligación AGEen Europa sinale con
rotundidade: “É a hora do pobo!”. Porque estamos convocados o
día 25 de maio a determinar co noso humilde pero poderoso voto quen
gaña esta partida entre os que converten Europa e o mundo nun espazo
de explotación, sufrimento e desigualdade e os que loitan por un
modelo europeo que poña as persoas e os pobos antes que os capitais
e os dereitos individuais e colectivos antes que as ganancias.
E
non vale absterse moi indignados ou ficar na casa todos cheos de
razón, porque os partidarios do statu quo,
de que nada mude, poden gañar as eleccións o día 25 por
partida dobre: se moven os seus siareiros fieis, claro!, pero tamén,
aínda que eses siareiros sexan cada vez menos, de certo, se aquelas
persoas que queremos cambiar de raíz as cousas non acudimos ás
urnas a darlle unha viraxe en redondo ao rumo político austericida
polo que nos están levando.
Este
estado de cousas que vivimos nos últimos tempos e que veñen
chamando habitualmente crise, e que, en realidade, non é
senón o sistema capitalista en estado puro e desbocado, é un
rosario de horrores sociais: aumento da pobreza e das desigualdades,
desemprego masivo, deterioro das condicións laborais, rebaixa dos
salarios, perda de dereitos, desafiuzamentos de vivendas,
represión...
Mais
tamén tivo unha virtualidade: destapar e tornar máis visíbeis ca
nunca as esencias do proxecto de Europa e de mundo en que nos quere
facer vivir a casta privilexiada que goberna: un mundo esencialmente
inxusto, guiado pola única racionalidade do lucro, esquilmador dos
recursos naturais e depredador da dignidade e dos dereitos que todo
ser humano está chamado a poder disfrutar, con independencia da súa
raza, cor, orixe, lingua, xénero ou condición.
As
clases capitalistas e os seus terminais políticos, financeiros e
mediáticos, lanzan nestes días contra as maiorías sociais do Vello
Continente a maior ofensiva involucionista do modelo social que se
recorda desde o final da 2ª Guerra Mundial. Todas e cada unha das
conquistas sociais e cívicas que se acadaran na Europa, froito de
loitas populares sen fin durante décadas, e que constituían iso que
demos en chamar “estado do benestar” son colocadas hoxe
sistematicamente na picota neoliberal, coa complicidade dunhas
organizacións de orixes socialdemocratas que non son xa nin a sombra
do que eran.
E
por iso cómpre reaxir. E por iso cómpre tender mans entre os de
abaixo, poñendo de lado matices secundarios e etiquetas
pre-estabelecidas. E por iso cómpren alianzas. E por iso aquí tedes
os homes e mulleres da Alternativa Galega de Esquerda en Europa que
vos van dirixir a palabra para darvos conta das profundas e poderosas
razóns polas que queren pedirvos a confianza en forma de voto para
os vindeiros comicios europeos do domingo 25 de maio.
PRESENTACIÓN
DE XOÁN FAJARDO
A
primeira desas persoas é Xoán Fajardo Recouso, vilagarcián de
nacemento, informático de profesión, activo en política nas
fileiras do PCG e de Esquerda Unida desde que era un adolescente,
cabeza de lista e voceiro municipal da candidatura desa forza en
2003, 2007 e 2011 e deputado de AGE pola provincia de Pontevedra,
como cabeza de lista que foi nas pasadas eleccións autonómicas, no
actual Parlamento de Galiza.
A
súa irrupción na política municipal vilagarciá, en 2003, marca
probabelmente un antes e un despois. O seu traballo constante e o seu
estilo, directo e contundente, transporta aos recintos
institucionais, moitas veces prisioneiros de solemnidades impostadas,
a forza das indignacións que moitas persoas vivimos a cotío. E
aínda que non o escribiu loxicamente pensando nel, venme á cabeza
para presentárvolo dunha vez, un poema do seu camarada e
correlixionario na distancia Manuel Lueiro Rei, tan vencellado ás
terras de Ogrobe, que se titula “Xa sabedes”, recollido no
poemario de edición póstuma Derradeira escolma ferida
e que di así:
Xa
sabedes,
hei
seguir cantando o que me peta,
botando
fóra o que me morde o peito.
Xa
sabedes,
chamareille
as cousas polo nome:
ao
pan pan e ao viño viño
caín
a quen nos mata nos camiños
ladrón
a quen nos rouba o pan e hastra o alento
fillo
sen nai a quen non sufre a dor
dos
que sofriron medos e cadeas,
papanatas,
lambóns e burricallos
os
lamecús sen tasa pra ir tirando,
malandríns,
teixugos, lobos, hienas,
cobra
retorta, morcego chupasangues,
verme
sen ollos e alacrán maldito
a
quen aldraxa e asoballa os pobos.
Son
home
e
non calo.
Hei
seguir cantando o que me peta
pois
se non canto e berro
hastra
arrebento.
E
non quero.
Xa
sabedes.
Con
todos e todas vós, Xoán Fajardo.
[...]
SEGUNDA
INTERVENCIÓN
As persoas que teñen
investigado na Historia sinalan que na Ría de Arousa existiu en
tempos milenarios un sistema de alarmas para frear os ataques que
perpetraban contra ela os lormandi ou normandi, os
“homes do norte”. Na Lanzada, en San Tomé, no barrio da Torre da
Illa de Arousa, no desaparecido mosteiro vilanovés de San Cibrán de
Cálago, en Vilagarcía mesmo non lonxe do lugar que ocupamos e así
sucesivamente ata chegarmos ao Castellum Honesti de Catoira, a
esas Torres do Oeste “tan tristes e tan soias” cantadas por
Rosalía, erguíanse e aínda vemos hoxe as ruínas de toda unha
serie de construccións que tiñan esa finalidade defensiva esencial.
Hoxe como daquela tamén
necesitamos, diante da ofensiva neoliberal e reaccionaria que
padecemos, na Ría de Arousa, no resto da Galiza, no conxunto de
pobos da Península Ibérica e na Europa toda, prender lume no alto
das almenaras e chamar ás xentes de ben á acción, convocar ao pobo
traballador enteiro, ás clases populares e levantar o espírito de
loita que aínda sobrevive no corazón decente das maiorías sociais
agredidas pola Troika, o Fondo Monetario Internacional e a Comisión
Europea.
Atácannos
tribos feras, desapiadadas e, avísovos (porque a palabra ten dobre
significado), sobrecolledoras.
Xa
están aquí, vaciando as nosas despensas, roubando as nosas pensións
e aforros, deixándonos sen sanidade gratuíta, desmantelando o
ensino público e universal, obrigándonos a traballar máis e peor
por menores salarios, colocando concertinas ferintes nos valados,
etc. as tribos dos
gurtelianos e
os pokemianos
(recoñecíbeis polos seus bigotes, as súas correas, os seus
elegantes traxes regalados e os seus talonarios de mordidas ao
tantoporcento), os conderroanos
(avaros do noso ouro, nomeadamente en tabletas), os
roucovalerianos
(tribo aínda sen cristianizar máis que superficialmente), os
barcinianos
(antigos senadores do Imperio que gardan o seu arsenal nas recónditas
montañas suízas, cando non directamente nas cloacas), os
montorianos
(partidarios da amnistía fiscal aos delicuentes de guante branco e
do saqueo das pensións dos emigrantes retornados), os deguindianos
(que entran a saco nos petos de todos nós despois de participar como
asesores na estafa piramidal dos Lehman Brothers), os aguirreanos
(especialmente treinados para loitar e embestir contra os vehículos
dos seus opoñentes, sobre todo se son axentes públicos), os
paulapradianos
(que só combaten en silencio e sempre que reciban “regalos que te
cagas” a cambio) e, sobre todo, os cospedalianos,
aínda que ben é certo que estes últimos fano só en diferido ou
simulando...
Bromas á parte, atácannos,
xogan coas nosas vidas, cáusannos sufrimento no presente, hipotecan
o futuro dos nosos fillos e fillas e cómpre que nos defendamos!.
PRESENTACIÓN
DE YOLANDA DÍAZ
Precisamente
a querer defenderse e defendernos, como avogada, como militante da
Esquerda Unida e do PCG desde a mocidade, como concelleira en Ferrol
entre 2003-2012, como actual coordinadora nacional de EU e como
viceportavoz do grupo de AGE no Parlamento de Galiza que é, ven
dedicándose desde que ten uso de razón a persoa que vos vai dirixir
a seguir a palabra, Yolanda Díaz Pérez.
Dela
admiro e envexo, teño que dicilo publicamente, a súa capacidade de
cantarlle ás corenta día si e día tamén e de sacar constantemente
de quicio a ese individuo que, antes de chegar aonde chegou, aupado
na maquinaria inquietante do seu partido, facía prácticas de
timonel no barco dun tal Marcial Dorado, de profesión disque
fariñeiro.
A
Yolanda, á súa coraxe, á súa xusta rebeldía, ao seu compromiso,
acáelle este poema de Bernardino Graña intitulado “En contra a
desventura reclamamos” que seguramente ela xa coñece e que
atoparedes, se o queredes reler despois na intimidade, como Aznar
falaba o catalán, no libro Sen sombra e sen amor. Di así:
EN
CONTRA A DESVENTURA reclamamos
porque
hai nais ferozmente violadas,
e
hai imperio global, escravitude
que
dan fillos doentes, extraviados...;
porque
ás portas de pazos, de despachos,
de
antesalas de mármore e frialdades,
agonían
no chan negros de fame
anciáns,
mozos, meniños desgrazados...;
porque
morren cada hora a milleiros,
corazóns
inocentes que preguntan
con
espantados ollos, acendendo,
nos
que teñen conciencia, dor e escándalo...,
porque
acoden a nós desesperados
mulleres
e homes bos, pobos honrados,
escuros
polo sol e a miseria,
pedíndonos
traballo, desprezados...;
porque
a usura dos ricos agrilloa
nacións
empobrecidas, espoliadas,
ateiga
inmundos cárceres con tolos
sen
luz e sen escola, marxinados...;
porque
reinan piratas do petróleo
a
converter o mar nun triste estrago,
a
matarnos o pan, o peixe, a vida,
a
rompernos as praias, a roubarnos...;
porque
hai moitos berrando xustamente
con
flor branca e pacífica nos dentes
contra
o abuso dos fatos e finchados
por
Seattle, Praga, Xénova, Florencia,
Lisboa,
Gotemburgo, Barcelona,
Porto
Alegre, Bangkok, ou Santiago.
Con
todas e todos vós, Yolanda Díaz
[...]
TERCEIRA
INTERVENCIÓN
Anda
preocupado este días o Presidente xunteiro que veraneaba nalgún
lugar onde había neve polas ausencias do Beiras a determinadas
sesións do Parlamento galego. Que o Beiras comunicase á Presidenta
do Parlamento con antelación esas ausencias e, ademais, as
xustificase con arreglo a compromisos previos da súa axenda pública,
é un detalle menor e sen importancia que un home que non recorda
exactamente o lugar onde veraneaba con neve non ten por que recordar
tampouco antes de botar a lingua a pacer, claro está. En todo caso,
ao ilustre e ínclito de Os Peares parécelle que o Beiras non está
a merecer o soldo que cobra como deputado...
Pola
parte que me toca como cidadán dunha democracia representativa, e
coido que falo en nome de moitas, moitísimas persoas, xa lle podo ir
dicindo ao tal ínclito que o Beiras ten a folla de servizos
prestados gratis et amore a este pobo máis chea que un ovo e
que xa cotizou nas arcas da nosa seguridade social e nacional,
práctica e simbólica, máis anos e con máis xenerosidade e
brillantez dos que o aprendiz de timonel en barcos de Marcial Dorado
podería facelo aínda que tivese coma os gatos sete vidas e aínda
que lle durasen os días que lle quedan 25 horas.
Pensa
o ladrón que todos son da súa condición. Pensan os dirixentes
do PP, co seu líder á fronte, que toda persoa que vai á política
vai para o que van eles: á mamandurria e a enriquecerse, como
vemos ben pertiño en certos presidentes da deputación que acaban de
ser imputados pola Xustiza estes días; a ter retiros dourados en
grandes empresas con porta xiratoria desde e para a política “de
alcurnia”, ás que antes beneficiaron coas súas decisións
ministeriais (lembrades Eduardo Zaplana, Josep Piqué, Loyola de
Palacio, Pilar del Castillo...?); a contratar sen transparencia nin
concurso coas empresas dos familiares e dos amigolos, ¿ou que outra
cousa senón son as redes Gürtel e Pokemon?; a recibir sobres en
negro, como fixeron todos e cada un dos líderes do PP durante o
aznarato; a chupar dietas indebidamente como o Cristóbal
Montoro (que llas pasaba ao Congreso sendo propietario de tres pisos
en Madrid) ou, máis preto de nós, o Rodríguez Miranda de Allariz
(antigo voceiro parlamentario do PP no Hórreo que tamén as cobraba
indebidamente, por desprazamento); a enchufar en altos postos ben
remunerados aos seus familiares, como acaba de facer días atrás a
conselleira de Sanidade co seu marido e recompensar despois con
asesorías a dedo aos membros do tribunal que fixeron a
manganchada; e así poderíamos seguir enunciado casos e
casos, exemplos e máis exemplos ata a náusea, esa náusea que fai
que cando abesullamos as siglas PP interpretemos nelas non Partido
Popular senón Partido Podre, ou
sexa, como indica a propia etimoloxía da palabra,
Corrupto.
¿E
os líderes dese Partido Podre, incursos tantos e tantas deles en
delitos de prevaricación, de falsidade, de estafa, de apropiación
indebida, de nepotismo..., reos todos eles dun monumental fraude á
democracia e á facenda pública por levaren durante lustros unha
contabilidade en B encabezada polo Bárcenas a quen Rajoy recomendaba
vía sms “Sé fuerte·”, etc. e alimentada por ese grupo de
magnates e mangantes, encabezados polo banqueiro Botín, de apelido
revelador, que queren despido libre, fóra pensións, fóra convenios
colectivos, fóra salario mínimo, fóra servizos de protección
social, etc., eses líderes do Partido Podre, digo, son os que lle
veñen esixir honestidade persoal, honradez política e renuncia
salarial ao Beiras? Évos o conto para rir se non fose
verdadeiramente indecente e indignante...
PRESENTACIÓN
DE BEIRAS
Presentarvos
ao Xosé Manuel Beiras é, en certo modo ben o sei, tempo perdido.
Coñecedes de sobra a súa traxectoria, o seu carácter, o seu
compromiso, a súa loita, a súa capacidade e a súa entrega
apaixonada. Tomo emprestadas, en todo caso, unhas palabras do
escritor Xosé Mª Álvarez Cáccamo para proclamar que
“No
espazo ideolóxico de Galiza habita unha fonte de enerxía que
chamamos Beiras. É motor de enerxía limpa, natural e renovábel.
Alternativa. Fronte ao desarmamento ideolóxico da esquerda
institucional, fronte ao rearmamento monopolístico do pensamento
reaccionario e do capitalismo depredador, que nos esmaga con fórmulas
propagandísticas, económicas e militares de acción fascista,
Beiras pronuncia a súa confianza na forza do nacionalismo
emancipador en diálogo coa voz dun novo suxeito histórico plural e
internacional. E nós, moitos de entre nós, apostamos por esas
certezas da vontade colectiva (...)”
Beiras
é para moitas e moitos de nós esa figura referencial
imprescindíbel deste tempo e desta hora en que toca construír, por
riba de desencontros puntuais, de reticencias herdadas, de erros
efectivamente cometidos e de pasos dados en falso, ese novo espazo
político amplo, plural, horizontal e combativo que este maltratado
país noso necesita como auga de maio e éo, como
moi ben sintetiza nos seus versos outro poeta amigo seu (que tamén o
é meu), Miguel Anxo Fernán Vello,
“Porque
estás cos de abaixo, co pobo maltratado,
coa
dor que non se expresa, coa xente do común”.
Con
todos e todas vós, Xosé Manuel Beiras.
[...]
DERRADEIRA
INTERVENCIÓN: PRESENTACIÓN DE LIDIA SENRA
Enfiamos
xa o remate deste acto público e toca presentarvos a quen sendo hoxe
a última das oradoras, por orde de intervención, ha de ser a partir
do 25 de maio, con certeza, unha das nosas principais voces
defensoras no Parlamento de Estraburgo.
Ela
é Lidia Senra Rodríguez, unha nena da aldea nacida na Pobra do
Brollón á que lle naceu a conciencia cando comprobou no instituto
de Monforte de Lemos que os compañeiros señoritos se rían
dela por ser do rural, muller e falar galego; unha moza que
participou na loita contra a cuota empresarial agraria cando aínda
Franco non acabara de morrer; unha muller que accedeu á máxima
responsabilidade organizativa das Comisións Labregas en 1984 e
exerceu logo a secretaría xeral do Sindicato Labrego Galego entre
1989 e 2007, parándolle os pés aos que de portas para dentro
querían que a organización que ela encabezaba fose mera correa de
transmisión de non se sabe que consignas. E, dando un exemplo
extraordinario, cedeu logo a secretaría xeral sen deixar a
militancia para pasar a vivir dos produtos da súa explotación
familiar agraria en Vedra. Fálovos dunha das artífices da
existencia desa magna organización labrega e altermundista chamada
Confederation Paysanne Europenne. Fálovos dunha das principais
activistas femininas da Vía Campesina, defensora pioneira do modelo
de agricultura familiar sostibel, da soberanía alimentar e da
agroecoloxía.
Non
sei se entre os futuros 751 deputados que ocuparán os escanos do
Parlamento de Estrasburgo a partir do día 25 de maio haberá moitos
e moitas que se poidan presentar coa fortaleza, coa paixón, co
convencemento e co compromiso con que o vai facer Lidia e que poidan
intervir ademais desde a tribuna dicindo coa boca chea e sentíndoo a
corazón batente de orgullo no peito como poderá ela: “SON A VOZ
DO POBO”.
Con
todas e todos vós, Lidia Senra.
[...]
